Genç Tefekkür Dergisi

Gönlüm harabe, huzursuz, ellerim ve kollarım boş, iradem şaşkın! Yolumu kaybetmiş gibiyim. Elimden tutacak, yüreğine sıkı sıkı basacak ve tüm sıcaklığıyla bana sarılacak bir annem, O’nu takip edeceğim, bana parmaklarını uzatıp kızacak ve nasihat edecek bir annem yok. Çünkü ben annesizim. Annemi kaybettim. Bu yüzden tüm gücümle haykırıyorum. Annemi bulun bana! Hangi dağa, hangi taşa, hangi başa başvurayım? Benim annem ölmedi. Ne olur bulun bana annemi...

 Annemi size anlatayım mı? Belki aranızdan onu tanıyan, gören, bilen olur da beni ona kavuşturursunuz.

Benim annemi dış görünüşü ile tanıyamazsınız. Çünkü o tesettürüne çok dikkat eder. Ben bile O’nun dış görünüşünü tarif edemem. Onun saçının telini bile kimse fark edememiştir. Sadece aklımda kalan, O’nun yürüyüşünde ve duruşunda çok vakarlı, asil olduğunu hiç unutamadığımdır. Konuştuğunda az ve öz konuşurdu. Hele yürüdüğünde aynen babası gibi yürürdü. Zaten babasını çok andırır.

Babasına çok düşkündür annem,  bilmukabele babası da O’na düşkündür. Sanki annem O’nun canından bir parçadır. Elbette ki annemin düşkün olduğuna ben de düşkünüm, ama annem kadar hiçbir zaman olamam.

 Annem çok bilgili ve bilinçlidir. Kim bir şeyde kafası karışsa, yolunu bilemezse, gelip anneme danışırdı. Hiç onun kadın oluşu bu yolun bilinçli yolcusu olmasına engel değildi.

Annem çok takvalı idi. Çevresinde ve ailesinde Allah yolunda ne gibi bir mücadele ve gayret olsa hemen o mücadelenin bir parçası olurdu. Nitekim çok sabırlı bir yüreği vardı. Allah için her türlü fedakârlığa razı olurdu. Bunun için hiçbir şeyi esirgemez, kayırmazdı.

Annem eşine hep destek olurdu.  Çünkü eşi de Allah yolunda çok çırpınan birisi idi. Ona destek olması Rabbine olan sorumluluğu idi. Çok fakirdi annem. Günlerce aç kalmasına rağmen bir şikâyeti olmazdı. Çünkü bilirdi en önemli beslenme vahiy idi. Dikkatini o kadar çok vahiye odaklardı ki guruldayan midesinin sesini hiç duymazdı. Hatta öyle ki çevresindeki insanları bile çevresine toplar ve bu vahiyden beslenmelerini sağlardı. İnsanlara tebliğ yapmayı çok severdi. İlmi, ahlakı, duruşu, konuşması o kadar oturaklı ve yerinde idi ki, onu dinleyenler onun yanına geldiğinde bir başka olurdu. Hep içlerinden şöyle geçirirlerdi: “Keşke biz de böyle olabilsek”. Evlerine gittiklerinde de hep çocuklarına, kızlarına O’nun gibi olmalarını nasihat ederlerdi. Ve çok aile de çocuklarına annemin ismini koyardı.

Annemden herkes razıdır. Allah’ımız, annesi- babası, kocası, çocukları, akrabaları, komşuları ve diğerleri… Çünkü annem herkese karşı sorumluluklarının bilincindedir. O, zamanlar geçmesine rağmen, tüm şartlar ve çağlar değişmesine rağmen her zaman örnek bir kadındır.

Ne yazık ki; ben, dünyanın oyunlarına daldım ve annemi kaybettim. Şimdi de onu arıyorum. Ne olur bulun bana annemi. Ben onu bulmak, ondan af dilemek istiyorum. Ben onu anlayamamışım. Kaybettikten sonra hayatımdaki boşluğunu anladım. O benim de bir parçam.

Anneciğim burnumda tütüyorsun. Seni çok özledim. Ne olur yine gel elimden tut. Sıcaklığın ve rahmetin ısıtsın beni. Söyleyeceklerin kulağımı ve kalbimi doyursun. Arkadaşlarımın anneleri seninle tanışsın. Ben okulda yalnızım. Sıralarda senin sesini yanı başımda duymak istiyorum. Evde sana benzediğimi düşünmelerini istiyorum. Senin gibi olmak istiyorum. Eşim de bilsin seni, anlasın, tanısın. Herkes seni tanısın. Eğer seni tanırlarsa, inanıyorum ki hayatlarında çok şey değişecek onların...

 Neden hep bana aynı şeyi söyletiyorsunuz. Bana annemi bulun. Ben O’na kavuşmak istiyorum. Annemi bilenler, tanıyanlar, görenler lütfen Allah rızası için bana başvursunlar.