Genç Tefekkür Dergisi

Selam olsun sana ey müminlerin anası, selam olsun sana ey müminlerin emirinin anası, selam olsun sana ey imamların anası… Asırlar geçti cennet kadınlarının efendisinin, Hz Fatmat’üz Zehra’nın vefatının üzerinden. Belki yüzyıllar önce yaşadı ama bereketi hala devam etmektedir.

Bir gülistan kuruldu yeryüzüne, adı İslam kondu nice güller ekildi biçildi. Kimi dalında kurudu, kimi açmadan soldu. Oysa öyle bir gül vardı ki, bu bahçede güllerin piri güllerin efendisiydi. Bir daha da öyle bir gül görmedi bu gülistan ve göremeyecek de... Belki onu örnek alan güller oldu, onu örnek alıp ona benzemek de ayrı bir gül olma özelliği verecekti onun izinden gidenlere…

Kızların yüz kızartıcı bir varlık olarak görüldüğü, diri diri gömüldüğü bir coğrafyada, içeri girildiğinde ayağa kalkılan bir kız olmak, elleri öpülen bir kız çocuğu olmak, babasının anası olmak, peygamberimizin getirdiği İslam’ın kadına verdiği değer olsa gerek. Erkek çocuklarının bile sevilmesi ayıp olan bir toplumda Nebi, Fatıma’nın ellerinden ve yüzünden öperdi. Ne de çok severlerdi baba kız birbirlerini… Fatıma’dan  bahsederken:

            "Fâtıma'yı hoşnut eden beni hoşnut etmiştir, onu kızdıran beni kızdırmıştır" ve "Kızım Fâtıma'yı seven beni sevmiştir, Fâtıma'yı memnun eden beni memnun etmiştir; Fâtıma'yı üzen beni üzmüştür. Fâtıma benden bir parçadır, kim onu incitirse beni incitmiş olur, beni incitense Allah'ı incitmiştir" buyururdu.

            Resulullah yetimdi öksüzdü, amcası da vefat etti, eşi Hz. Hatice de…  Bir Haticenin Fatıma’sı kalmıştı kendisine can yoldaşı. Ona “Ümmü Ebiha” derdi. Yani babasının anası derdi, “baban sana feda olsun” derdi Resul… Küçük Fatıma babasını çok seviyor onu koruyordu, bir anne misali ona şefkat gösteriyordu… O çocukluğunu İslam’ın en zayıf, Müslümanların en çok ezildiği bir dönemde geçirdi. Bir gün müşriklerden biri, Resulullah (s.a.a)’i sokakta görünce, Hazretin başına bir miktar çer-çöp ve pislik attı. Resulullah (s.a.a) bir şey söylemedi ve bu haliyle eve döndü. Hz. Fatıma (a.s), babasının bu vaziyetini görünce koşup derhal su getirdi, ağlar gözle babasının başını ve yüzünü yıkadı. Resulullah (s.a.a) şöyle buyurdu: “Kızım ağlama, mutmain ol ki, Allah (c.c) babanı düşmanların şerrinden koruyacak ve onlara galip kılacaktır.” ^[2]
          Bir gün Hz. Fatıma (a.s), müşriklerin Mescid’ul- Haram’da oturup babasının katli için komplo düzenlediklerini gördü ve ağlar bir gözle eve dönüp müşriklerin aldığı kararı babasına haber verdi.^[3] Ümmetin anasıydı, imamların anasıydı O, Kevser’di O. Resulullah’a ve onun getirdiği risalete inanmayanlara, “ebter” soyu kesik diyen bağnaz zihniyete verilmiş ilahi bir cevaptı. Nitekim ayette “Gerçekten biz sana Kevser’i verdik. Öyle ise Rabbin için namaz kıl kurban kes, muhakkak ki sana buğz edendir soyu kesik olan.”  diyordu. O hakkın bir ikramıydı… Evet, Allah’u Teala’nın bu vaadi Hz. Fatıma’nın dünyaya gelmesiyle gerçekleşti, dünyanın ufukları onun nuruyla aydınlandı ve kadının ne kadar yüce bir makama ulaşabileceğini göstermiş oldu bütün âleme Allah’u Teala. Peygamberinin temiz soyunun, Hz. Fatma’dan vücuda gelmesini takdir eylemişti.

            Hicretten sonra Müslümanların dördüncü halifesi, ilmin kapısı Hz. Ali ile evlenmişti Hz. Fatıma r.a.  Hasan, Hüseyin ve Zeynep adında çocukları olmuştu. Babasının komşusuydu Fatıma (r.a). iki evi birbirinden ayıran sadece iki metrelik bir avlu vardı. Her sabah penceresini açar ve kızını selamlardı. Hz. Peygamber ne zaman sefere çıksa önce Fatıma (a.s.) ile vedalaşırdı, seferden döndüğünde ise ilk Fatıma’ya (r.a.) uğrardı, hal hatırını sorardı.

            Çok sevdiği babasının bu dünyadan ayrılma vakti geldiğinde, babasının başucunda olduğu halde Resulullah Hz. Fâtıma'nın kulağına bir şeyler söyler. Bunun üzerine ağlamaya başlayan Fâtıma, Resulullah'ın kulağına eğilip tekrar bir şeyler söylemesiyle ağlamayı keser ve gülümser. Daha sonra bu olayın nedenini anlatan Fâtıma, Hz. Peygamber'in, yakalandığı hastalıktan kurtulamayarak vefat edeceğini söylediğini ve kendini tutamayarak ağladığını; ancak daha sonra ehl-i beytinden kendisine ilk kavuşacak kişinin kendisi olduğunu müjdelediğinde gülümsediğini söyler.