| ÇOCUK DEDİĞİN... |
| Çocuk dediğin; uslu oturur ,büyüklerin sözünü dinler. Çocuk dediğin; "yapma" deyince yapmaz,"yat" deyince yatar.
Çocuk dediğin; önüne konanı yer, yeni icatlar çıkarmaz. Çocuk dediğin; ders çalışır, dik kafalılık etmez. Çocuk dediğin; çok soru sormaz,karşılık vermez. Çocuk dediğin; paylanınca önüne bakar, evi dağıtmaz. Çocuk dediğin; her şeyi istemez, her duyduğunu söylemez. Çocuk dediğin; anasından,babasından korkar, "şimdi seni gebertirim" denince suspus olur. Çocuk dediğin; her önüne gelenle oynamaz, büyüklerin vurduğu yerde gül biteceğini bilir.Çocuk dediğin; söylenen işten kaçmaz, anasının babasının odasını açmaz, kapı çalınınca, koşup kapıyı açar. Çocuk dediğin; sofrada adam gibi oturur, büyüklerin yanında oturmaz. Çocuk dediğin; çocukluğunu bilir, saygı suygu bilir, dersini de bilir. Çocuk dediğin; insanın kafasını şişirmez, pırtlatmak için avucunu şişirmez, çok gülmez. Çocuk dediğin; çağrılınca gelir, yemek saatinde eve gelir, yüzüne bakılınca kendine gelir. ...BÜYÜKLERE GELİNCE..... Onlar büyüktür ve her şeyi yapabilirler. Ve çocuklar yaşlanıp ölünceye dek, her şeyi sadece büyüklerin yapabileceğine inanarak yaşarlar. |
| Eğitim |
| Bu yazı 166 kez okundu. |
Tefekkür Dergisi