Genç Tefekkür Dergisi

Geleceğin gençleri dediğimiz çocuklarımız, kız erkek ayrımı yapılmadan her biri bir Müslüman kimlik taşıma zihniyetiyle yetiştirilmelidir. Dünya ve Ahiret mutluluğu için İslami ahlak ile ahlaklanmakları gerekmektedir. Çocuklar ailenin aynasıdır, aileden aldıklarını yansıtırlar. Gözümüzün bebeği, Allah’ın emaneti olan çocuklarımıza iman tohumunu kalplerine ekerek, onları iç ve dış düşmanlardan korumalıyız. Karşılaştıkları bütün zorlukların üstesinden ancak iman gücüyle galip gelebilirler.

Çocuklarımızı sıkmadan, bıktırmadan, onları köşeye sıkıştırmadan her fırsatta onlara Allah’ı tanıtmak ve Allah’ın ilkelerini hatırlatarak yetiştirmeliyiz. Sabırla ve sevgiyle… Nasıl ki bir tohum toprağa atılır ve sulanır ondan sonra onun yeşermesini beklemek artık sabır işidir. Bir süre sonra o, tohumun topraktan yeşererek çıktığını görürüz. Bundan sonra ise o filizi devamlı sulayarak, daha verimli hale getirmek gerekmektedir.

Anne, babalar için de çocuk eğitiminde durum aynıdır. Yeter ki anne, babalar çocuklarının kalbine iman tohumunu eksinler. Atılan iman tohumundan hiç bir zaman ümitlerini kesmesinler. “Ben çocuğumla çok uğraştım ama hiçbir nasihatim fayda vermiyor” dememek lazım. Annenin ve babanın çocuğa yaptığı nasihat, hiçbir zaman eskimez ve kaybolmaz. O, nasihatler zihnin bir köşesinde daima kalacaktır.

Çocukluğunda en basit sözleri bile, yirmi otuz sene sonra hatırlayan erişkinleri görmekteyiz. Çocuğun olumlu ve olumsuz hareketlerinin sonucunda çocuğa, Allah’ın ilkelerini hatırlatmak en güzel ve büyük fırsatlardır. Örneğin çocuk bazen ses tonunu yükselerek gergin bir şekilde anne, babasıyla konuşabilir. Bu durum karşısında anne, babaya düşen görev Allah’ı ve ilkesini hatırlatmaktır. Şuurlu anne, babaların çocuğun bu tutumu karşısında; “yavrucuğum Rabbimiz Kur’an’ı kerimde anne, babaya itaati emretmiyor mu? (Meşru daire çerçevesinde)demelidirler. Böylece anne, babaya saygılı davranmakla Allah’a itaat etmiş olur çocuklar.

Bunun gibi diğer olumsuz davranışlara da aynı tutumla yaklaşmak gerekir. Bir fırsat konusunda olsun, yardımlaşma konusunda olsun, iyiliği emretmek kötülüğü nehyetmek olsun ibadetleri ciddiye alma konusunda olsun, böylece konuşmak gerekir. “Çocuklar böyle şeyleri anlayamazlar” demeyin. Bazen çocukların, büyüklerine ikazda bulunduklarını görüyoruz. Bu da bizleri, verdiğimiz emeklerin boşa gitmediği konusunda çok sevindiriyor.

İkinci sınıfa gitmekte olan bir çocuğun annesine “Anne namazının vakti çıkmak üzere namazını kıl” dediğine şahit oluyoruz. Demek ki kaliteli tohum atılırsa, gün gelir yeşerecektir. Yeter ki ekmesini, sulamasını ve sabretmesini bilelim…