| DÜNÜN GENCİ BEN İDİM |
| Zaman öyle akıyor ki, yılların nasıl geçtiğinin farkında değilim. Gözlerim gençlere değince dalıyorum eski günlerime. Gençtim, capcanlı, hayat doluydum. Stres bana vız gelirdi. Her mevsimi yaşıyordum. Üzüldüğüm zaman hemen neşelenebiliyordum. O kadar enerji doluydum ki spor müsabakalarına bizzat katılırdım. Hayallerim çok genişti. Her konuda bir şeyler üretebiliyordum. Kafam çok çabuk kavrardı. Bu yüzden bir dersi iki defa okuma gereği duymazdım. Üretkendim, el becerilerim kendiliğinden ortaya çıkıyordu. Bazen bende şaşakalırdım. Bir de arkadaşlarımla yan yana gelince kimse beni durduramazdı. İşte o günleri çok özlüyorum. Ama bir şeye de çok üzülüyorum. Ben o gençlerden biri idim. Benim gibi nice gençler vardı.
Enerji, beceri, zekâ, ruhsal depo, emek, hayaller, ümitler, tüm potansiyeller nerelere kanalize edildi. Bazı gençler vardı ki; tüm potansiyellerini bir şeye kanalize etmeden hayatın basamaklarında yalpalandılar. Bazı gençler vardı ki, yanlış yollarda mutluluğu aradılar. Tüm potansiyellerini oralara yoğunlaştırdılar. Aramızdan kaç kişi doğru yola girdi ki,. Ancak birkaç kişi... Sayamadığımız o kadar gençlerin arasından sadece birkaç kişi kendine yazık etmedi. Neden böyle sonuçlandı . Çünkü gençlik çok heyecanlı, dinamik, tez canlı, atak, duygusal idi. Geçici faaliyetler, şişirilmiş idealler ve duygusal çıkışlardan çabuk etkileniyordu. Büyükler de gençleri anlama çabasına girmiyordu. Onların elinden tutmuyor, onlara uygun sahalar açmıyordu. Sonuç bu. Bugün de aynı değil mi? Spor maçlarında, internet cafelerde, barlarda gençlik anlamsızca kolik olmuş. Kimisi de sıra ve dershane arasında mekik dokuyor. Kimisi de isyankârlık rolüne bürünmüş. Acaba şimdiki gençliğin arasından kaç kişi çıkacak. Yine aynı sorun. Yine tüm potansiyeller boşuna akıp gitmekte. Sorun sadece potansiyellerin akıp gitmesi değil. Giden, ellerimizin arasından akıp giden hayatımız . Küçüğüm! Bir gün sende benim yaşıma geleceksin. Ve sen de düşüneceksin. Hani nerdeee o eski günler! Hayatımız nerelerde ve niçin tükeniyor? Ben kendimi senin yerine koyunca sadece iki damla göz yaşı dökebiliyorum. Bundan başka bir şey yapamıyorum. Ama sen kendini benim yerime koyunca çok şey değişebilir. Hayatında yeni bir başlangıç yapabilirsin. Ne dersin. Yeniden başlamak istemez misin? Kendine ait hayatını, boş yerlerde harcamayı bırakabilir misin? Geçici heveslerden vazgeçebilir misin? İstersen yapabilirsin. Çünkü sen gençsin. Küçüğüm. Kendine ait hiçbir şeyin boşuna, geçici, basit, gereksiz yere harcanmasına izin vermemelisin. Potansiyellerini boş yere tüketmemelisin. Çünkü sen bugün gençsin, ama yarın, sende benim yerimde olacaksın. En iyisi ki sen, öyle hayatını düzene koy ki, yarın geriye dönüp benim gibi bakanlardan olma, Küçüğüm! |
| Zeynep Işık |
| Bu yazı 146 kez okundu. |
Tefekkür Dergisi