| GURBETTEN MEKTUP VAR |
| Selamün Aleyküm Mersin’in Limon çiçeği kokan ilçesi Erdemliden, öz vatan saydığım Peygamberler  Şehri Ş.Urfa’ya kucak dolusu selamlar. Bu dergide emeği geçen bütün canım arkadaşlarıma ve okuyucularına da selam. Allah (c.c) en güzel isimlerinden olan ‘’selam’’bütün inananların, bu davaya baş koyanların üzerine olsun.Dünya üzerinde Allah (c.c) için yol alan, mücadele eden mümin kulların üzerine selam olsun. Bizi kuşatan şu evrendeki bu varlıkların üzerine olsun, en güzel selam. Dergiler elime ulaşır ulaşmaz müthiş bir özlem sarıyor benliğimi. Gözlerim yazıların yazarlarına bakarken gözlerim doluyor. Keşke diyorum ben de orada olsaydım, onlarla birlikte aynı safta kalem tutsaydım. Ama az önce Şükran arkadaşımla yaptığım telefon konuşması gösterdi ki aradaki uzaklık sadece kilometrelerle sınırlı. Kalplerimizin, duygularımızın yan yana, iç içe olduğunu fark ettim ‘’sende yaz gönder’’deyince içimdeki yazma isteği tutuşuverdi. Memleketim Ş.Urfa’dan ayrılalı tam iki yıl oldu. Bana sorarsanız yirmi yıl oldu. Telefonla görüşmek insana yetmiyor. Göz göze, el ele konuşmanın kıymetini buralarda daha iyi anladım. Neyse dünya mademki fani, ayrılıklar da fanidir, mühim olan Baki de birlikte olmak ve ayrılmamaktır. Rabbim amelimize bakarsa bu iş de biraz yaş, ama O’nun yüce merhametine sığınıyor, birlikteliğimizi canı gönülden diliyorum.(inşallah) . Bugün 21 Mart 2008 Nevruz kutlanıyor birçok memlekette. Biliyor musunuz belki de Nevruzun en güzeli bir yıl önce bizim evde kutladık. Gözümüzün nuru kızım Elifsu bir yetim sıcaklığıyla, güzelliğiyle evimizi ısıttı, bahar bayramı yaşattı. Bu bir yıl içinde evimizin tam bir bahar mevsimi içinde, 12 ayı bize bahar tadında yaşattı. Kalbinin temizliği, sıcaklığı gözlerine yansıyordu. Minicik elleri bir yıldır ellerimizin içinde büyüdü. Bu bir yıl içinde yaşadığımız mutluluk belki 36 yıl boyunca (yarın 37 olacak) tattığımız mutlulukları katladı Evlat sevgisi ile birlikte evimize sevgi yağdı gökyüzünden, kelimelerle tarif edilemeyecek şeyler yaşadık birlikte. Bizim bir parçamız, ciğerparemiz oluverdi. Onunla dünyada birlikte yaşamanın bile bize (babasına ve bana ) yeteceğini düşünüyorum. Rabbim ahirette de bizleri ayırmasın diye dua ediyorum. Yediğimiz lokmanın, gözümüzü açtığımızdaki her sabahın, birlikte geçirdiğimiz her dakikanın tadını ziyadeleştiriyor. Babası ve ben kızımızın bize ‘’Cennetten bir armağan‘’ olarak gönderildiğini düşünüyoruz. Onun değil ağlaması yüzünün asılması bile bizi kahrediyor Hz. İsa’nın Hz. Meryem’e hediye gibi geliyor bize. Rabbimden gelen bu en güzel hediye için O’na nasıl şükretsek bilemiyoruz. O’na ne kadar hamdetsek az olacağını biliyoruz ama O’na yarattığı bütün mahlûkat, zerreler adedince şükretmek istiyorum. Dilim ne kadar dönerse, o kadar yapabiliyorum. Rabbim bizden kabul buyursun inşallah. Çocuk özlemini aynı durumu yaşayanlar daha iyi bilir. Ne zaman bir okulun bahçesinde oynayan çocuklar görsem özlemim artardı. Okulumu, öğrencilerimi düşününce içine bir kor düşer, gözyaşlarım o günlerin hasretiyle sellere karışırdı .’’Rabbim derdim evdeki çocuk hasretini ben okulda gideriyordum, ya şimdi evde tek başına nasıl olacak, bir çıkış yolu göster’’ derdim. Ve beş yıl sonra öğrencilerimin sevgisini vereceğim kızım geldi. Evimize güneş gibi doğdu, hem ısıttı, hem aydınlattı. Resulullah’ın yetimi sevmesi gibi sevdik O’nu… O’nu okşadığı gibi okşadık, O’nun koruduğu gibi koruduk. Yetimin girdiği evdeki bereketi gördük gözlerimizle. O’nu çok sevdik Allah (c.c) ve Resul’ünün sevgisinin arkasına ekledik. Rabbim bizleri ve sizleri sevgilerin gerçeğinin olduğu âlemde buluştursun. Sizleri çok seviyor ve özlüyorum, oradaki arkadaşlarımı hasretle kucaklıyorum. Unutulmamak dileğiyle hepinizi Allah (c.c) emanet ediyorum. Dualarınızda bizleri de unutmayın. |
| Okuyucu Köşesi |
| Bu yazı 50 kez okundu. |
Tefekkür Dergisi