Navigation


Tarih: 03 Eylül 2014 Çarşamba



İSTİKAMET VE SAMİMİYET
İSTİKAMET VE SAMİMİYET
 

Allah'ın dinine hizmet için var oluş mücadelesini sürdürmekle mükellef olan mü'minler, bu hedeflerini gerçeklerleştirirken birçok zorluklarla karşılaşırlar. Bu zorluklar hayatın imtihanında var olan bir hakikattir. ‘İnsanlar sadece iman ettik diyerek sınanmadan bırakılacaklarını mı sandılar. Andolsun, onlardan öncekileri sınadık.’ (Ankebut- 2) İslami mücadelelerini veren tüm peygamberler bu imtihanlardan tavizsizce; izzetin yalnızca Allah'tan olduğu şuuruyla (Nisa- 139) önlerine çıkan her türlü musibetlere göğüs germişlerdir. Zalimlerin tarih boyunca Müslümanlara reva gördükleri zulümler her zaman olmuştur, olacaktır da. Ama şunu unutmayalım ki tüm peygamberler Allahın yardımıyla zafere ulaşmıştır. Zafer devletleşmek, güç elde etmek veya âleme hâkim olmak değildir. Zafer Allahın iradesi doğrultusunda Kuran’ın şahitliğini içtimai, siyasi ve ferdi hayatta sergilemektir. Bundan ötürüdür ki tüm peygamberle bu âlemden zaferle ayrılmışlardır.
Başarı alkışlanacak sonuçlar elde etmek değildir. Gerçek başarı alkışlanacak çabalar sarf etmektir. Burada sonucu verecek olan Allah’tır. Yeter ki bizler Allah'ın razı olacağı bir hayatı her yönüyle yaşayalım. Mücadelemizde sebat edelim ve tek başımıza dahi olsak kınayıcıların kınamasından çekinmeden hakkın şahitliğini yapalım.



'Sizi biraz korku, biraz darlık ve biraz mallardan canlardan ve ürünlerden eksiltmekle imtihan edeceğiz. Sabredenleri müjdele. Onlara bir musibet geldiği zaman biz Allah'a aidiz ve elbette ona döneceğiz derler. Allah'ın mağfireti ve rahmeti onların üzerinedir. Ve doğru yolu bulanlar da onlardır.' (Bakara 155–157) Müslümanları bazı sıkıntılarla sınayacağını ayette ifade eden yüce Allah, bizleri bu sınamalar karşısında Kur’ani ilkelerinden taviz vermeden sabır ve sebata davet etmektedir. Fakat günümüzde birçok mü'min kardeşimiz, yaşadığı bazı sıkıntılardan sonra sabredemeyip ya saf değiştirerek ya da söylemini ve tavrını değiştirerek yoluna devam etmekte ve acı çekmeden İslam'ı yaşama gayretine girmektedir. Fakat şunu hatırlatmak isteriz ki hiçbir dava acı çekilmeden, bedel ödenmeden yükselmemiştir. Ve cennet bedeller karşılığında sunulmuştur mü'minlere.



Ayeti kerimede şöyle buyrulmaktadır: ‘Yoksa sizden öncekilerin çektiğini çekmedikçe cennete gireceğinizi mi sandınız? Onlara öyle yoksulluklar ve sıkıntılar gelip çattı ki hatta peygamber kendilerine iman edenlerle birlikte Allah’ın yardımı ne zaman gelecek?derlerdi. Haberiniz olsun ki Allah’ın yardımı yakındır.’ (Bakara- 214) Çile çekmeyi göze alamayan bazı kardeşlerimiz, İslami mücadelesinde kendisine acı vermeyen çabalara yönelmiş ve sistemler karşısında bazı yumuşamalar göstererek silik bir şekilde mücadelelerine devam etmişlerdir. Ebetteki acı vermeyen, rahat bozmayan bir İslam’a, birçok insan yönelmiştir. Ve bunların sayıları da dünyevi malları da her geçen gün artmıştır. Bu artış çoğu insan tarafından yanlış okunup değerlendirilmiştir. Yanlışların sayısındaki çokluk hiçbir zaman onların doğru yolda olduklarını göstermez.



İlkeleri ile büyümenin zor olduğunu gören bazı insanlar saflarını, çizgilerini, söylemlerini yumuşatarak geniş kitlelere ulaşmışlardır. Herkesi memnu edecek bir saha haline gelmişlerdir. Fakat burada şunu hatırlatmak isteriz ki hiçbir peygamber sayımız çok olsun veya mensuplarımız artsın diye davalarında taviz vermemiş iken nasıl olurda bu peygamberleri örnek olan insanlar bu basit hataya düşebilirler.



'Nice az topluluklar daha fazla topluluklara Allah'ın izniyle galip gelmiştir. Allah sabredenlerle beraberdir.' (Bakara -249) Bizler bu ayetin vurguladığı az topluluktan yola çıkarak İslami davet ve mücadelede batıla karşı üstün gelebilecek bu kadroyu oluşturmalıyız. Hesaplarımızı İslami kararlılığında şüphe olmayan az da olsa nitelikli insanlara yöneltmeliyiz. Zira Resulullah, kendi döneminin cahili sistemine karşı az; fakat dirayetli olan bu nesli yetiştirmiştir. Bu bir avuç inanmış mümin ve mümine ile batıl düzenini kaldırıp hakkın düzenini ikame etmiştir. Bu yiğitler ne sayısal çokluğa ne dünyevi üstünlüğe ne sistemin yöneticilerine ve ne de cahili güç unsurlarına sığınmışlardır.



“Müminler ancak Allah’a dayanıp güvenmeli” (Maide- 11) düsturuyla hareket ederek, Kur'an’ın şahitliğini gerçekleştirmişlerdir. Onlar çoğunluğun gücüne değil; hakkın gücüne bağlanıp yaşamışlardır. “Gevşemeyin üzülmeyin; siz eğer inanmış iseniz muhakkak üstün olanlar sizlersiniz” (Ali İmran 139) Şiarıyla, hakkın hakikatinden rahatsızlık duyan tüm güçlerin saldırılarına karşı, ilkelerinden taviz vermeyerek, sistemin teklif ve aldatmalarına kanmayarak rızayı ilahiye uygun bir mücadele sarf etmişlerdir.
Bu az olan topluluk Allahın yolunda dağınık, kuru kalabalıklar halinde değildi. Aksine onlar İslami mücadelede bir binanın tuğlaları gibi birbirlerine kenetlenmişlerdi.( Saff- 4)



Büyük ama dağınık olmaktansa küçük ama bir arada olmayı tercih etmişlerdi. Yürüdükleri yolda, sayıca büyük kalabalıklar olmasa da yürüdükleri yolun doğruluğundan hiçbir şüphe duymamışlardır. Çünkü onlar Bakara suresi 147. ayetteki ‘Gerçek Rabbindendir. Sakın tereddüt edenlerden olma’ ilkesine gönülden bağlanmışlardı. Onlar kendilerinde daha kalabalık ve dünyevi güç itibariyle büyük bir toplulukla baş başa kaldıklarında ahitlerinden dönmemişlerdir. Böyle bir toplulukla karşı karşıya kaldıkları zaman dayanıklık gösterip Allah’ı çokça anıp, hatırlayarak kurtuluşa ermişlerdir (Enfal- 45) ve Allah hükmünü verinceye kadar hak yolda sebat etmişlerdir. (Yunus- 106)



Onlar çekilen çile ve sıkıntıların geçici olduğunu ve geçici olan bu dünya âleminin bir gün sonlanacağını biliyorlardı. Bunun için sabrediyorlardı, sabırda yarışıp Allah’tan korkarak kurtuluşu umut ediyorlardı. (Al-i İmran- 200) Onlar hak çizgide sabredip sakındıkları takdirde ani bazı baskınlara uğradıkları zaman rablerinin kendilerini meleklerle destekleyeceğine inanıyorlardı. (Al-i İmran- 125) Evet, batıl karşısında hakkın şahitliğini yapan azınlık, yeryüzünde bulunanların çoğuna uydukları takdirde Allah’ın yolundan sapacaklarını ve o çoğunlukların ancak kendi zanlarına göre hareket ettiklerini biliyorlardı. (Enam- 116). Onlar hiçbir zaman çoğunluğun baskın isteklerine göre hayat standartlarını şekillendirmiyorlardı. Eleman kaybederim korkusuyla hakkı gizlemiyorlardı.



‘Kendiniz bilip dururken hakkı batıla karıştırmayın ve hakkı gizlemeyin’ (Bakara- 41) uyarısına pür dikkat yöneliyorlardı. Onlar Allah'ın ahdini, makamlara, reel şartlara, sayısal çoğunluklara satmıyorlardı. ’Allah’ın ahdini ucuz bir değere satmayın. Eğer bilirseniz Allah katında olan sizin için daha hayırlıdır.' (Nahl- 95) uyarısına itina gösteriyorlardı. Kalabalıklara karşı sayıca az, yürekçe çok olan bu insanlar, maruz kaldıkları ambargolara, tehditlere, tekliflere rağmen ilahi aydınlığın geleceğinden hiçbir zaman umut kesmemişlerdi. Onlar her şeye rağmen umutlu ve dirayetliydiler. Allah’ın rahmetinden umut kesmemişlerdi. Çünkü biliyorlardı ki, Allah’ın rahmetinden ancak kâfirler ümit kesebilirdi. (Yusuf- 87) Onlar sabrediyorlardı ve sabırları ancak Allah ileydi. Kurmakta oldukları hileli düzenlerden dolayı sıkıntıya düşmüyorlardı. Allah’ın korkup sakınanlarla ve iyilik edenlerle beraber olduğunu biliyorlardı. (Nahl- 127–128)



Bu azınlıktaki insanlar, Allah’ın emrine sabırla sımsıkı sarıldıkları için birçok zorluğun altından Allah’ın yardımıyla galip geliyordu. Allah’a ve Rasulullah’a bağlılıkta bir an olsun geri durmayan bu insanların yirmi kişisi kâfirlerin iki yüz kişisine bedeldi. (Enfal- 66)'Her ümmetin bir eceli vardır. O ecelleri gelince ne bir an geri bırakılabilirler ne de ileri alabilirler.' (Araf- 34) Bu ayetten de anlaşıldığı gibi her topluluğun bir eceli vardır ve yukarda değindiğimiz topluluk da Allah’a karşı vazifesini yaparak rablerine kavuşmuşlardır. Bize düşen görev bu fedakâr insanların yaşadığı gibi İslam’ı yaşamak ve yaşatmaktır. İlkeli, kararlı ve tavizsiz, küçük ama fedakâr bir kadroyla ancak İslam’ı tekrardan hayatın gündemine taşıyabiliriz. Bunun için İslam’ın önüne geçirdiğimiz, gerçekçi olmayan kaygılardan kurtulmalıyız. İslam davasının yolu uzun olabilir; fakat İslam’dan başka da bir yol yoktur. Bunun için basit bazı hesaplar adına İslami mücadelemizden taviz vermemeliyiz. Reel şartlardır, 28 Şubatlardır, sistem yumuşamıştır, herkesi her özelliğiyle kucaklamaktır, daha çok insana ulaşmaktır gibi iyimserliklerin iyi olmadığını ifade etmemiz gerekir. Bu tür kaygılarla büyüyen bazı camiaların maalesef çelişkiler içinde kontrolsüz büyüdüklerine şahit oluyoruz. Ve süreç içerisinde yazdıklarıyla yaptıkları birbirine uymayan insanlar haline geldiklerini görmemiz acı da olsa bizleri üzüyor…



'Rabbimiz Allah’tır deyip sonra da dosdoğru yaşayanlara korku yoktur. Ve onlar üzülmeyeceklerdir.' (Ahkaf- 13)



“Onların kalpleri üzerinde sabır ve kararlılığı rabt etmiştik. Krala karşı kıyam ettiklerinde demişlerdi ki: Bizim rabbimiz göklerin ve yerin rabbidir. İlah olarak biz ondan başkasına kesinlikle tapmayız. Eğer tersini söyleyecek olursak, andolsun gerçeğin dışına çıkmış oluruz.” (Kehf- 14) 



YA RABBİ AYAKLARIMIZI SABİT KIL… AMİN



 

                                                                       Maksut DELİKTAŞ
 
Okuyucu Köşesi
Bu yazı 2459 kez okundu.


Yorum Yaz

İsim :

Yorum: