Genç Tefekkür Dergisi

Karanlık bir odada, karanlıklar içindeyim, içimdeki asıl karanlıklardan habersiz… İçim karanlıklarla doluyken etrafımı hep aydınlık bilirdim. O sahte ışıklara, seraplara aldanırdım… Hepimiz öyle değil miyiz az veya çok? Oysa içimizdeki karanlıklardan kurtulup ışıkla aydınlanmalıyız. İçimiz dışımıza ne kadar tezat, dışımız içimize ne kadar uzak… Ne kadar ışık tutup aydınlatıyoruz hem içimizi hem dışımızı?

İnsanoğlu bu karanlıktan, başına bir imtihan gelmeden uyanmayacak mı? Ders almayacak mı musibetlerden? Çevresindeki bir yığın olaylara bu kadar duyarsız kalıp, yaşantısını düzeltmeyecek mi? Başı musalla taşına değince mi anlayacak karanlığı? Oysa o zaman bir çerağ yakmaya, bir ışık almaya vakti bile kalmayacaktır!    

Ey insan! Uyan ve karanlıktan kurtulmaya bak! Vakit aydınlanma, aydınlatma çağıdır. Zaman sorumluluklarını yerine getirme, ertelememe zamanıdır. Sen bu dünyaya başıboş gezesin diye gelmedin. Bu dünyaya vazifelerinle geldin ve insanların senden beklentileri var. Ey insan! Bu yol yarım bırakılacak bir yol değil, yolda kalacağın bir yol da değil…

Işığın çok uzakta görünebilir. Sen ona kimi zaman koşarak kimi zaman tökezleyerek, yavaşlayarak gideceksin, olsun öyle de olsa gitmelisin. Yolu yarım bırakarak ya da yorulup pes ederek değil. Ne olursa olsun çerağınla ilerleyeceksin, neyle karşılaşırsan karşılaş, gerek sıkıntı, gerekse güzellikle karşılaş, yılmadan, bıkmadan, üşenmeden vazgeçmeden yürüyeceksin. Durursan kaybedenlerden olacaksın, vazgeçme! Çünkü bu kutlu yol, yürüyenlerin yoludur, engellere takılarak düşenlerin ve mücadeleyi bırakanların değil! Bu yol önündeki engellere rağmen ümitlerini yitirmeden yürüyenlerin, muvahhitlerin yoludur.

Öyleyse ey insan! Karanlıkta kalanlara neden ışık olmazsın? Nur önderi olmak istemez

Elif Yaşar