Genç Tefekkür Dergisi

Şirk işleyenler, temelinde Allahu Tealâ’ya inanırlar. Fakat bu iman çok azdır. Bu az olan iman kendileri doğru yolda yürümelerine yeterli değildir. Bu imanın az olması sebebiyle yüce Allah’a yeterli derecede güvenmezler, itaat etmezler, sadakatleri yoktur, sevgi ve korkuları çok yüzeyseldir. Bu nedenle Allah’ın yanına başka şeyleri de aracı koyarlar, Allah’a yardımcılar koyarlar, başka şeyleri de denk tutarlar vs. Allahu Teala’ya yönelişleri tam bir kaostur. Buna binaen yüreklerinin bir kısmını iman, bir kısmı dalalet ve batıl inançlarla doldururlar. Böylece o yürek iman ve küfrün birbirine karıştığı bir ortam oluverir. Zaten böyle bir ortamda doğru imanın da olması mümkün değildir. Her ne kadar o yüreğin sahibi Allah dese de, yanlış telakki ve tasavvurlar sonucu o insan Allah’ın istemediği bir yaşam tarzını yaşayacaktır.

İman ve küfrün karıştığı yürekler şirk işlemeye müsait olur. Bazen bunun farkına varır ama bazen şirk işlediğinin bile farkında olmaz. Çünkü yanlış teslimiyetler, Allah taraftarlığını yapamaz. İman ettiğini söylemesine rağmen, yüce Allah’a muhalefet eder. Oysaki iman eden bir yürek yüce Allah’a o kadar bağlanır ki, yüce Allah ne derse yüreğinde hiçbir sıkıntı duymaksızın, şüphe etmeksizin kabul eder. Yüce Allah, Resulünü rehber olarak göstermişse, inanan insan onu rehber olarak kabul eder. Ama Allah’a inandığı halde, Allah’ın dediğine muhalefet ediyorsa deme ki, Allah’a olan imanı yeteri derecede değildir. Bu bir örnektir. Bunun gibi yüzlerce örnek verilebilir. Örneğin İsrail oğulları da Allah’a inanıyorlardı. Ama Allahu Teala’nın emirlerine isyan ediyorlardı. Bu yüzden Yüce Allah onları lanetledi ve istemedi. Hepsinin temelinde yatan, yeteri derecede iman etmemeleri idi…

Bakara süresi/88 “"Kalplerimiz muhafazalıdır" dediler. Öyle değil. İnkârları sebebiyle Allah onları lânetlemiştir. Bu yüzden pek az iman ederler.”

İman, güven demektir. Allah’a güvenen tamamen teslim olur. Yok, eğer kendini güvenerek Yüce Allah’ın rahmet ve şefkatli kollarına bırakmıyorsa, emin olarak O’nun himayesine girmiyorsa demek ki o insan Rabbine güvenmiyor. Rabbine güvenmeyen insan, bu kez kendine başka güveneceği, sığınacağı, medet umacağı, bağlanacağı merciler aramaya başlar.

Nisa süresi/115 “Kim, kendisine hidayet (doğru yol) besbelli olduktan sonra peygambere karşı çıkar, müminlerin yolundan başkasına uyarsa, onu yöneldiği yolda bırakırız ve cehenneme sokarız. Orası ne kötü bir varış yeridir.”