| UYAN |
Bir ana ağlıyor yüreği yaralı Bir genç kız ağlıyor eteği kanlı Bir çocuk ağlıyor kolu, bacağı yok Mücahit olamadı ama kundakta acısı tükenmiyor Ebu cehillerin soyundan gelen cani Masumları katletmeyi bir zafer bilen, saldırıyor Silahsız, Bir tek imanıyla bir tek adına savaşan En büyük mücahide… Elindeki zincir, imanın gücünü gösterir. Zalimlerin korkaklığının delilidir. Gözlerini bağlıyorlar; çünkü bakışlardaki Onları küçülten manadan korkuyorlar. Dilini kesseler bile, bedeni haykırır. Ben müslümanım, ben gerçekten dinim. Bütün bir kâinattır, benim şahidim. Sen benden değil, sen dinimden Sen bir tek olandan korkuyorsun. Hiçbir zaman zafer kazanamazsın Bunu biliyorsun sen beni kirletemezsin, Sen beni korkutamazsın. Elime ayağıma pranga takarsın da, Gözlerime bakmaya korkarsın O gözlerde Hira dağında Cebrail’in yaktığı ışık var. Ey Müslümanlar! M. Mustafa’nın cihada başladığı gün gibi Silaha ihtiyacımız yok Malımızla, canımızla, beyin gücümüzle Cebrail bizi imana davet ediyor Kalkın! Bizler o büyük peygamberin varisleriyiz Görev sırası bizde. Bebeklerin ölmediği, Masum bedenlerin kirlenmediği bir dünya için Allah yolunda iman uğrana birleşelim. Ey güzel gençlik! Bu dünya senin, Bu görev senin… AYTEN BOZKURT |
| Şiir Köşesi |
| Bu yazı 103 kez okundu. |
Tefekkür Dergisi