Genç Tefekkür Dergisi

         Ellerimizin arasındaki nimetlerin değerini onları kaybettikten sonra anlarız. Bu nimetlerden biri de“Âlimler”. Aramızda iken pek kıymetleri bilinmez ama aramızdan ayrıldıktan sonra yokluğunun eksikliğini yaşarız.

        İşte âlimlerimizden bir tanesi; Mustafa İslâmoğlu.

        Ben, size Mustafa İslâmoğlu’nun bibliyografisini yapmayacağım. Onu tanıtırken onun duruşu üzerinden ve onun hayatını değil kendi hayatımıza olan yansıması üzerinden anlatmak istiyorum.

           Bir gün hepimiz yüce Allah’ın huzurunda toplanacağız. Ve yüce Allah soracak.   “siz, bu kuldan ne gördünüz? Sizi neye çağırdı veya neye yöneltmek istedi?” ...

O gün, yüce Allah’a vereceğimiz cevap belli.  Çünkü şimdi bu cevabın içindeyiz.

 “Biz bu kulundan hayırdan başka bir şey görmedik.”

       O, boşalan ve anlamını kaybetmeye yüz tutmuş kelimelerin içini doldurarak önümüze koydu. Dikkatimizi bir binanın tuğlaları pozisyonunda olan bu kelimelere çekti ve inancımızda tekrar yer almasını sağladı. Kelimeler hayata geldi. O, senin öğrettiğin kelimeleri yeniden bize hatırlattı.

        O, ezberi ve şekli yıktı hayatlarımızda. Aklımızı kullanmamızı istedi. Akıl ve vahiy ikilisi ile mana, maksat ve yola odaklanmamızı, dengeyi elden bırakmamamızı istedi. İradeyi harekete geçirerek, anlama ve yaşama üzere vahyi muhatap almamızı istedi. Adeta vahiy ile bizi yeniden tanıştırdı. Parmağı ile hep hedef olarak Allah rızasını gösterdi.

          O, peygamber tasavvurumuza çekidüzen verdi.  Peygamberi hayatımıza nasıl davet etmemiz gerektiğini söyledi.

          O, tarih sürecini çok iyi analiz etmemiz gerektiğini, bu ümmetin başından gelip geçenlere dikkatimizi çekerek, yanlışlık ve sapmaları tekerrür etmememiz için bizleri uyardı.

           O, yıllarca kavmiyetçilik ve taassup ile yozlaşan bu ümmete beraberliğin yolunu gösterdi. Hiçbir grubu, hiçbir Müslümanı farklı mensubiyetinden dolayı dışlamadı. Farklı da olsa tüm inananları kardeşi olarak gördü.

     Bazı inananlar sadece kendine çağırırken, âlim ve kaynak kavmiyetçiliği yaparken, o vahiy çerçevesinde olan tüm âlim ve eserlerini kabul etmemizi istedi. Mekân ve zaman farkı koymaksızın tüm çağlardaki âlimleri ve eserlerini bize aktararak, gerçekte zenginliği ve deryayı kucağımıza boşalttı. O, âlimler ile aramızdaki bağlantıyı kurdu.

         O, ifade ettiklerine ve savunduklarına hep birer delil getirdi. Böylece delil üzere düşünmemizi ve yaşamamızı, hayatımızı kabullendiğimiz yanlışlıklardan ayıklamamız gerektiğini hatırlattı.

               O, kadına değer verdi. Çalışmalarında hep kadınlara da yer ayırdı. Kadınlara, çocuklara ve erkeklere hepsine birden seslendi. Aileyi parçalamadan muhatap aldı. Bir bütün olarak eğitilmesi gerektiğini savundu.

              O, insana değer verdi. Sadece insanın tek boyutuna seslenmedi. Aklına, kalbine, amellerine, psikolojisine, sosyal duruşuna seslendi. İnsanın her boyuttan ilahi terbiyeye girmesi gerektiğini savundu.

              O, küfrün dört bir yandan saldırmasına rağmen hem kendi duruşunu korudu hem de ümmeti korumak için mücadele etti. Bencilliğin zirvede olduğu bu zamanda, insanlardan hiçbir ücret beklemeden verici ve fedakâr oldu. İnsanlar günahlarını paylaşamazken, o meyvelerini paylaştı Allah’ım. Onun tercihlerinde hep hayrı gördük Allah’ım!

Allah’ım! Biz onun hayatına böyle şahit olduk. O kendini senin yolunda tüketti. O, çağımızın bize hak şahidi.

 Biz onunla kitabı, kalemi sevdik.

Biz onunla Kuran’ı, peygamberi sevdik.

Biz onunla kendimizi, geçmişimizi, davamızı, sorumluluğumuzu sevdik.

Biz ondan razıyız. Sen de ondan razı ol Allah’ım! Bize olan öğretilerinden dolayı ona mağfiret et, onun istikametini koru, ayaklarını hak yolda sabit eyle Allah’ım! Onu rahmet kollarınla sar ve razı olduğun kullarının arasına kat Allah’ım!

         Bizlere de âlimlerimizin etrafında toparlanmayı, onlardan rahmetini içmemizi nasip eyle Allah’ım! Âmin.